شکایت

دلم گرفت و گرفتم قلم به دستم باز

نوشتم و نگذشتم از این غروبِ حزین

شکایت از غم و رنجِ زمانه ام کم بود

به آن اضافه شد این جمعه های پُرتکرار

فراریم من از این عالمِ سراسر مرگ

گریز پایم و قلبم بریده از ایثار

به جرمِ بوسه ز لبهای خیسِ فصل بهار

مرا به محکمۀ عشق زیرِ تیغم بُرد

سکوت کردم و از خود به درد بُردم راز

بریدنِ رگِ دل را

مجاز دانستند

به گفتۀ لب قاضی

 جزای من مرگ است

ولی نه یکدفعه مُردن

مُرورِ جان کندن

گُلِ دلِ چَمنم را به دار آویزند

که هر دَمی ز فراغش هِزار جان بدهم

به آب زدم تا که ساحلی بینم

ولی نگو که سراب است وهم این گِردآب

دوباره بُغض نشد یارِ این ُگسسته ز بند

که یارِ من ، نه گُنهکار بود و نه کافر

چرا ؟ چرا ؟

به چه جرمی ؟

چگونه راضی شد ؟

گُنه نکرده کُند دشمنی به یارِگلم

خدا نخواست

ببندم بساطِ عمرم را

ولی به محکمۀ عشق

خوشدِلانه آموزم

که صبرِ من از دردِ این جهان بیش است

بهارِ من نه دگر دستِ من ،

 نه دستِ شماست

کنارِ دستِ خدا

در بهشت خوابیده است

خوش است یار گلم

من هم از همین خوشحال

خدا نخواست بِماند کنار من دلدار

دلِ مَنم ز غمِ خود نشسته در اِنکار

منم شکسته و خسته ،

دوباره سر در گُم

قدم به راه و سرم زیر و پیش رویم دَشت

عزیز و مقدّس

اندر این عُزلَت سَرای شب

میان جمعی از انسان

مثال نور در ظلمت

به حدّ عشق تنهایم

من از خود سخت میترسم

......

هم قسم

من شبی تا به سحر

در گلستان خدا چرخیدم

تا گلی را بینم

که شود همسفرم در گلزار

من گلم را دیدم

......

غم یار

طلوع شمس سحر

زیر چکمه غم یار

شکسته میکند این دولت سحر خیزی

به شب نشسته ستاره

به گِل نشسته غروب

......

دعایم بکنید

کفتران خسته نشستید دعایم بکنید               هرکجا گل نشکستید دعایم بکنید

باد را زیر پرو بال گرفتید خوشید                   دست خورشید گرفتید دعایم بکنید

منه بدکاره و بد مست وگنه کارو فقیر                هر کجا مست الستید دعایم بکنید

جان پروانه دل سوخته از شمع سیاه          تا که بال و پر پروازنبستید دعایم بکنید

دوست دارم که خدا را به من زار دهید           بال در بال که هستید دعایم بکنید

زائران حرمه ستر و عفاف و ملکوت               رشته هجر گسستید دعایم بکنید

کور و کر کشته ام اما به خدا دل خسته ام        هرکجاخسته نشستید دعایم بکنید

کودک درون

در درونم کودکی است

خوب و آرام و صبور

اشک میریزد برای یک عروسک

نرم نرم

ناگهان بغضش شکست

در درونم زار زد

......

رهائی

من در سکوت تشنة باغی بدون برگ

شیرین تر از عسل

در انتهای اول خوابی  پر از صدا

اما بدون رنگ

در فکر نور سیاه و سپید شمع

......

......

 یادگاری

یادگاری دارم

یادگاری دارم

یادگار من از او

یک لباس مشکی

یک دهن پر ناله

اشک در چشم دلم حلقه زده

......

آرام میپرم

در انتهای صحنه تکرار زندگی

مَن در نهایت اِنکار زندگی

در اوجِ  بی کسی

در کُنجِ خستگی از داد و دود و درد

بی کَس تر از خدا

......

 مرگ

مرگ در قلب من است

مرگ در ذهن من است

مرگ همزاد و هم آواز من است

لحظه ای از بدنم دور نمیگردد او

پیش من ،جفت من است

......

 اشک

هِق هِقم بند آمد

نفسم بالا رفت

صورتم گلگون شد

چشمم از اشک پُر است

دلم از غصه تهی شد

 به همین آسانی

......

 این همه حرف

دست در دست همه

زیر پای باران

هم قدم با خورشید

روی راهی از اَبر

در کنارِ گُلِ سرخ

......

خوبها ، بدها

یاد آن روز بخیر

که سر درس خدا

در کلاس پر انسان زمین

مبصرش هم مهتاب

تخته اش جنگل سبز

...... 

 دل پُر نور

صبح دنیا سرد است

شب آن گرم و سیاه

صحبت از نور کنارِ رُخِ مَهتاب مکُن

دلِ او میشکند

دلش از نور پُر است

عزیز و مقدّس

اندر این عُزلت سرای شب

میان جمعی از انسان

مثالِ نور در ظُلمت

به حدّ عشق تنهایم

من از خود سخت میترسم

......

غم غروبِ شاد

من در غمِ غروبِ شاد و دل انگیز عشق و ماه

همراه ظلمت و شب در وداع یار

تنها و خسته ام

من دل شکسته ام